ważniejsi niż wiele wróbli... (Mt.10,31)

Troskę o swoje najmniejsze stworzenie, Pan Bóg dał nam odczuć, kiedy pewnego jesiennego dnia trafił pod naszą opiekę zraniony mysikrólik (najmniejszy ptak Europy).

Zarówno serca dzieci jak i dorosłych (sióstr i rodziców) były poruszone bezradnością ptaszka w jego cierpieniu. Mysikrólik z całych sił walczył o życie, a Pan Bóg pokazał, że Jemu też zależy, aby ptak żył. Działał przez nasze myśli, serca i czyny. Mysikrólik przeżył i ma się dobrze.

Jaki Bóg jest wielki skoro zależy Mu nawet na tak małym stworzeniu.

Patronka naszego zgromadzenia zakonnego, św. Teresa od Dzieciątka Jezus, w swoich Dziejach Duszy również pisze o małym ptaszku, z którym się utożsamia. Terenia poprzez tę historię pokazuje nam drogę dziecięctwa duchowego, drogę ufności i naszego wzrastania w człowieczeństwie.

Nasze bycie razem w przedszkolu uczy nas tego wzrastania.

Małe dziecko jest szczególnym przykładem jak należy ufać. Rodzice dzieci oddając je pod naszą opiekę również obdarzają nas zaufaniem. My też ufamy, że Bóg pomoże nam w tym dziele jakim jest wychowanie i naprawi błędy, które popełniamy jako ludzie.

Wierzymy, że właśnie atmosfera wzajemnego zaufania jest najlepszym sposobem sprzyjającym budowaniu wspólnoty przedszkolnej, w której wzajemnie stanowimy dla siebie ubogacenie.